Ds. P. Drost: “Ik weet me bemoedigd door een verhaal uit mijn familiegeschiedenis”

Ds. P. Drost met zijn gezin

OOSTENRIJK – In oktober wordt ds. Peter. Drost bevestigd namens de Evangelisch Reformierte Westminster Bekenntnisses (ERKWB) als gemeentestichter in het Oostenrijkse Graz. Ds. Drost: “De Heere maakte niet alleen mij bereid om te gaan, maar had duidelijk ook mijn vrouw ervoor klaargemaakt om deze stap met het gezin te gaan zetten.”

In het Graz wonen naar schatting zo’n vijftig christenen die verlangen naar een bijbelgetrouwe gemeente. Met steun van de Nederlandse Stichting Steun Reformatie Oostenrijk hoopt ds. Drost hier een gereformeerde kerk te stichten. De komende tijd zal hij zich bezighouden met evangelisatiewerk en het aangaan van nieuwe contacten. Afhankelijk van hoe de gemeente zich ontwikkelt, zal hij ook de gebruikelijke taken van een ‘herder en leraar’ op zich nemen, zoals prediking, pastoraat en catechisatie.

Hoe bent u ertoe gekomen om mee te werken aan een kerkplantingsproject in Graz?
“Sinds september 2014 mag ik in Delfzijl dienen als gemeentepredikant. In mei 2018 kreeg ik een beroep uit Oostenrijk om in Graz een gemeente te stichten. Daarnaast kreeg ik ook een beroep van een andere gemeente in Nederland en kon ik natuurlijk in mijn huidige gemeente blijven.
In januari 2018 ontstond er contact met Stichting Steun Reformatie Oostenrijk. Een van de bestuursleden wist dat ik de kleine gereformeerde kerken in Oostenrijk (ERKWB) uit het verleden kende en vroeg mij hoe het met mijn hart voor Oostenrijk stond. Hij wist namelijk dat er in Oostenrijk het verlangen was om meer kerkplanters uit te zenden, onder andere naar Graz. Op de vraag hoe het met mijn hart voor Oostenrijk stond, antwoordde ik positief. Al jaren hadden de kerken in Oostenrijk een plekje in mijn hart. Ik had er ook al wel eens over nagedacht om daar aan het werk te gaan, maar had dit niet zelf willen zoeken. Als de Heere mij daar zou willen hebben, zou mij dat op Zijn tijd wel duidelijk gemaakt worden.
Ik kende de kerken in Oostenrijk al, omdat mijn vader, ook predikant binnen de GKv, jarenlang betrokken is geweest bij dit kerkverband. Als kind werd ik er al mee naartoe genomen. Als jongere was er eens een uitwisseling van de jeugd van de gemeente in Venlo met de jeugd in Neuhofen. En later, toen ik student was, ging ik wel eens een weekend mee als er een conferentie was of als mijn vader een preekbeurt zou vervullen. Op één van die reizen vroeg ook een Oostenrijker aan mij of ik daar niet predikant zou kunnen worden. In de auto heb ik het er met mijn vader over gehad. Hij zag dat wel voor zich. Het leek mij ook wel mooi, maar ik wist wel dat mijn vrouw daar op dat moment nog niet aan toe zou zijn. Daarom heb ik het ook weer los gelaten en aan de Heere overgegeven. Bijna tien jaar lang ben ik niet in Oostenrijk geweest! Maar toen vorig jaar de contacten ontstonden en het beroep kwam deed ons dat veel. De Heere maakte niet alleen mij bereid om te gaan, maar had duidelijk ook mijn vrouw ervoor klaargemaakt om deze stap met het gezin te gaan zetten.”

Wat heeft de komende tijd prioriteit?
“Als je als buitenlander komt om het Evangelie te verkondigen is het belangrijk dat je eerst het land en de cultuur leert kennen. Daarvoor is het denk ik belangrijk een lerende en luisterende houding te hebben. Omdat we als gezin deze overstap maken, vind ik het ook belangrijk dat ook mijn vrouw en kinderen hun plek vinden in de maatschappij in Oostenrijk. Bijkomend voordeel daarbij kan zijn dat je via de kinderen ook makkelijk contacten kan leggen.”

Wat is uw verlangen voor de komende tijd?
“Mijn grootste verlangen is dat God geëerd wordt doordat zondaars tot bekering mogen komen en mensen uit de duisternis getrokken worden en overgezet worden in het rijk van de Zoon van Zijn liefde (Kolossenzen 1:13). Dat kunnen rooms-katholieke zondaars zijn, protestantse zondaars, islamitische zondaars, atheïstische zondaars, of welke soort zondaars je ook maar kan bedenken.
Naast het bereiken van individuen, zou het ook mooi zijn als de komst van een Bijbelgetrouwe gemeente de andere kerken zou kunnen beïnvloeden. Er zijn in Graz veel rooms-katholieke kerken. Aan de ene kant kun je denken: als gereformeerde predikant begin je in je eentje niets tegen de grote Roomse kerken. Aan de andere kant weet ik me dan bemoedigd door een verhaal uit mijn eigen familiegeschiedenis. Mijn opa was namelijk in de jaren ‘50 zendeling namens de GKv op Papoea Nieuw Guinea. Daar was naast de gereformeerde zending ook de rooms-katholieke missie actief. Mijn vader kwam daar in contact met een missionaris die vastliep in de rooms-katholieke kerk. Dat was J.A. van der Velden. Het contact leidde ertoe dat deze missionaris bekeerd werd tot de gereformeerde leer. Hij leerde Gods genade kennen en leerde zelf de Bijbel lezen. Hij ging terug naar Nederland om gereformeerde theologie te studeren en is later als gereformeerd zendeling opnieuw naar Papoea uitgezonden. Later is hij ook nog gereformeerd predikant geweest in Nederland. Dit verhaal bemoedigt me en maakt dat ik grote dingen van God wil verwachten.”

Wat kunt u zeggen over de ‘gemeente’ in Graz? Om hoeveel christenen gaat het? Hoe is deze groep christenen ontstaan?
In eerste instantie werd ons verteld dat er een groep van 50 christenen is die verlangt naar een Bijbelgetrouwe kerk. Die 50 christenen hebben we nog niet ontmoet. We hebben nu vooral contact met één man. Of die 50 andere christenen er wel zijn, weten we niet. God zal dat te Zijner tijd duidelijk maken. In de beroepingstijd zeiden mensen tegen mij dat de Heere veel volk heeft in deze stad. We hopen het te gaan ontdekken. Van een echte groep is dus nog geen sprake. Wel heb ik begrepen dat er bij bestaande kerken mensen weg zijn gegaan uit teleurstelling over een gebrek aan een goede leer en Bijbelse prediking. In de ‘Landeskirche’ is veel vrijzinnigheid en liberalisme, in de evangelische hoek speelt het gevoel een grote rol en is er weinig echte geestelijke voeding, zo zegt men. Wat er van waar is, zal moeten blijken. We vertrouwen erop dat de Heere de juiste mensen tot Zijn gemeente toebrengt.

Wat voor soort mensen wonen er in Graz? Welke ‘geestelijke nood’ is er?
Graz is een grote stad met zo’n 300.000 inwoners. Die zijn natuurlijk allemaal verschillend. Een grote stad heeft zo zijn eigen problemen, maar dat zijn natuurlijk ook uitdagingen. Er zijn veel studenten, omdat er veel onderwijs is. Heel veel meer kan ik er op dit moment niet over vertellen. Ik hoop gaandeweg de stad en de mensen en de nood die er is beter te leren kennen.

Welke gebedspunten kunt u noemen?
Ons gebed is vaak of de Heere alles voorbereiden wil, zodat er een gemeente tot Zijn eer gesticht kan worden. Dat Hij de juiste mensen in Graz daarop voorbereidt, maar ook dat Hij ons als gezin daar klaar voor maakt. Voor de oudste kinderen is het best een moeilijke stap. We brengen hen vaak in gebed bij de Heere.

Van “doe-geloof” naar “honderd procent Jezus”

Het geloof moet je vooral dóen. Dat kreeg Anita van der Maas mee als kind. Toen ze een persoonlijke bekering doormaakte, veranderde dat radicaal. Ze zegt hierover: “Er gebeurde toen van alles: heel veel verzet, ongeloof, honderdduizend vragen, verdriet, verwondering …”

Engelien van Tilburg: "Een rooms-katholiek kent geen zekerheid”

Op 4-jarige leeftijd verloor mevrouw Van Tilburg haar moeder. Drie jaar daarna liet God haar zien dat Jezus met de dood heeft afgerekend. Maar de blijdschap en de vrede die dit met zich meebracht, vond ze niet terug in de rooms-katholieke kerk waarin ze opgroeide. “Rome heeft geen weet van het genadeverbond.”

Meer getuigenissen