Ds. Ferrari: "Geduld gevraagd in het nastreven van persoonlijke evangelisatie"

Welke uitdagingen kent het opbouwen van een gereformeerd-presbyteriaans kerkgenootschap in Italië?

“In Italië is er slechts een handvol gereformeerde presbyteriaanse kerken. Voor zover ik weet, zijn er slechts twee of drie gemeenten die zowel ouderlingen als diakenen hebben. Ik heb meer dan twee jaar samen met drie andere predikanten gewerkt aan het opstellen van een Italiaanse kerkorde die toegevoegd gaat worden aan de Drie Formulieren van Eenheid en de Westminster belijdenisgeschriften. Persoonlijk denk ik dat de uitdaging die we moeten aangaan is om een Italiaans kerkgenootschap te vormen dat niet te afhankelijk is van buitenlandse invloeden. Een daarmee samenhangende grote uitdaging is om Italiaanse mannen in de bediening van het Woord te mogen ontvangen...”

Wat betekent het om kerk te zijn in een omgeving waar het gereformeerde geluid nauwelijks bekend is?

“Voor mij betekent het om steeds te leren dat evangelisatiewerk inhoudt dat je geduldig moet zijn in het nastreven van persoonlijke evangelisatie, zodat mensen eerst jou als persoon leren kennen voordat ze kennismaken met de gereformeerde theologie.

Een van de meest urgente spirituele behoeften van mensen in Europa vandaag de dag is het hebben van persoonlijke en betekenisvolle relaties. Een plaag die mensen in onze Europese steden treft, is een pijnlijk en soms wanhopig gevoel van isolatie. Ik denk dat het grootste gevoel van leegte en spirituele behoefte onder jongeren te vinden is. Het is een verloren generatie, verward en echt als schapen zonder herder.

Daarom heb ik in mijn dagelijkse getuigenis als christen en in mijn pastorale werk door de jaren heen geprobeerd om te leren bij mensen te zijn, niet als een wijze leraar, maar als een medemens in een zondige wereld met een zondig hart.

Ik geloof – na dertig jaar in Italië te hebben gewerkt –  dat het bij mensen zijn waarschijnlijk de belangrijkste ‘kunst’ is die moet worden gecultiveerd. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat de echte kracht van evangelisatie niet gebaseerd is op technologie, techniek of middelen, maar op relaties, vertrouwen en wederzijds begrip, met name in een multiculturele en seculiere omgeving.”

Ontmoet u mensen die zo’n leegte ervaren en de gemeente bezoeken om betekenis te vinden?

“Een jong stel, Daniele en Denise, woont sinds een jaar één of twee keer per maand onze erediensten bij. Ze begrijpen niet veel van theologie en zijn niet religieus. Maar in zekere zin voelen ze dat ze ‘iets’ geestelijks nodig hebben om hun leven te leiden: ze hebben vooral het gevoel, een instinctieve waarneming, dat ze iets van geestelijke waarde nodig hebben om in hun relatie te kunnen leven.”

Welke openingen tot geloofsgesprek ervaart u met rooms-katholieken in uw omgeving?

“Gesprekken ontstaan het gemakkelijkst met rooms-katholieken die bijbelkennis hebben. Zo hebben mijn vrouw Cristina en ik onlangs Roberto en Sabrina – rond de zestig jaar – bij hen thuis bezocht. We kennen hen inmiddels al zo’n vier jaar en ze behoren tot een charismatische groep binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Af en toe wonen ze onze erediensten bij. Tijdens het bezoek spraken we op een zeer respectvolle manier over geestelijke zaken, ook daarover waar we verschillende overtuigingen hebben, en aan het einde hebben we samen het Onze Vader gebeden.

Mijn ervaring is dat de beste ruimte voor dialoog ontstaat door bewust de aandacht te richten op de Bijbel, de uitleg ervan en de boodschap die deze vandaag de dag voor ons heeft. Zo kan iedereen zich richten op wat het belangrijkst is en worden nutteloze discussies over theologische en historische verschillen, waar al eeuwenlang over wordt gediscussieerd, vermeden.”